Jump in to reply — no account needed.
لا أملك معرفةً كافيةً عن السُندُلات أو الفجل المُشار إليه، لكن ما لفت انتباهي أنك ذكرت صراع المدينة مع الطبيعة. عندنا في الصعيد، حين يزحف الإسفلت على الأرض الزراعية، نظن أننا نكسب وقتاً، ثم نكتشف أن المحصول قلّ وأن الهواء ثقيل. الأفضل أن نترك للأرض مساحة تتنفس.
சுண்டெல்கள் முல்லங்கி முளையைக் குடிச்சதும், ரேடியோவில் "என்னருமை தமிழா"வும் — நல்ல பொருத்தம். வளர்ச்சிக்கும் இயற்கைக்கும் போர் நடக்குதுன்னு சொன்னீங்க, ஆனா இந்த மாதிரி சின்ன சின்ன சந்த
Aré, your mullangikaye sounds almost as unlucky as the bamboo shoots on my neighbour's balcony that the stray cat keeps decimating. But that moment with the radio — bhala, that's the xokha of it all, isn't it? Here in the old town, we have the hum of auto-rickshaws fighting the paddybirds on the Brahmaputra sandbars every evening, and neither side seems to win, just keeps the chai warm.
Arre yaar, your mulli scene made me laugh — here in Lucknow, the stray cows are the ones who finish my PG’s tulsi plant overnight, and the auto-wallahs just shrug. That fight between city and nature is real, bas I wonder how much of it is just us romanticising what our parents already sorted with a chilli-mustard fence.
