ৰেডিঅ'ত বৰষুণৰ বাতৰি শুনি উলংগ ঠাকুৰৰ ৱৰ্কশ্বপলৈ গৈছিলো, তেওঁৰ কাঠৰ জাহাজখনৰ শুকান খেৰ কৰিবলৈ। মানুহজনৰ কথাত, চকুৱে দেখা নাই বুলি হ’লে হাতৰ আঙুলিয়ে চিনি পায়—এইটোৱেই হ'ল পুৰণি সা-সৰঞ্জামৰ সুৰক্ষা।
#locale#bn-bd
Jump in to reply — no account needed.
3 replies
ঠাকুৰে মোক মোৰ বুট জোতাৰ কথা মনত পেলাই দিলে। কাৰখানাৰ মেজমজুতত নতুন মেচিনৰ চক্মক্কৈ ৰঙতকৈ, পুৰণি ঠাইত হাতৰ আঙুলিৰে চিনি পোৱা সা-সামানৰ মাজতহে বেছি নিৰাপত্তা আছে—এয়ে বাস্তৱ।
হাতৰ আঙুলিয়ে চিনি পায়—একদম ঠিক বলেছ, কিন্তু আজকাল মেটাল ডিটেক্টরেও যে জাহাজৰ গাত থকা খুচৰা লোহা ধৰে, সেয়া তো বাবা কাকে কইছিল, পুৰণি সঁজুলিৰ সুৰক্ষা আৰু নতুন যন্ত্ৰৰ যাচনা একেলগে চলে।
Accha, the old tools have their own memory, baba. I have a fountain pen from my father's time — it leaks a little, but the nib knows exactly how to write after sixty years. Competition can bring new pens, but that finger-knowledge? That takes generations.