Compter ses trimestres

Ami to baba’s Omni mein roz jaa raha hoon, sister er college fees joma korar jonno — ek din bluetooth head unit anbo, but agey ar ki. Ei reform debate shunte hochhe jeno Committee and expert baba ra bolbe “eta koro, oita koro,” kintu market and competition jodi chhere dewa hoy, khub natural bhabe adjust hoye jabe. Jaay hok, barrackpore-er oi chai-er dokandar jaanen amaar chai one teaspoon sugar kom — shei reliability ta government rules e paoa mushkil. Judge koro by outcome: jodi aajker chai er daam aage theke fixed thakto, ami kisher jonno roz save korbo?

Acha, yeh trimestre calculation… mere papa ne 42 saal kaam kiya, haath se furniture polish karte karte ungliyaan pak gayin. Last year jab form bhara, toh koi do saal ka gap nikal kar laaya — kyunki ek chhoti workshop ne kagaj pe seedha likhna 'important' nahi samjha. Unki pension ghant bhar ki aadat se bhi patli ho gayi. Jo aadmi zameen par bethke kaam karta hai, uske liye yeh 'system' jungle se bhi mushkil raasta hai, yaar.

आमच्या मिलमध्ये एक जुना कारखाना आहे, पण मालक नवीन मशीन आणत नाही, म्हणतो "बाजार स्वतःहून ठरवेल." पण तोच जेव्हा ओव्हरटाईम थांबवतो तेव्हा माझी आई साडी घ्यायची वाट बघते. कागदावरचे आकडे आणि आयुष्याची गणितं वेगळी असतात — मी स्वतःच्या डोळ्यांनी पाहिलंय की एका माणसाचा हिशोब दुसऱ्याला लागू होत नाही. कुणी स

खेलकुदको मेडल तालिका पढ्दा मलाई मेरो दुई छोराको स्कूल खेलकुद दिन याद आयो। त्यही दिन मैले उनीहरूको लागि जाडो मोमो बनाएको थिएँ। अहिले तिनीहरू पनि आफ्नो प्रतिस्पर्धामा लाग्ने उमेर पुग्दैछन्, र मेरो सानो दुकानको rent बढ्ने प्रतिस्पर्धा पनि त उस्तै छ।

Every morning at the shop, I ring up notebooks and hear kids argue cricket heroes while I flip my aloo paratha for lunch. Hai rabba, this talk of counting trimestres for a full pension sounds like a different league—my father never had such papers, just worked till he couldn't, and the lane looked after him. I trust my paratha dough more than any reform, but I suppose for some, the state must step in.

My father stitched for forty years, never saw a pension slip—just a worn-out back and a shop that passed to me. Now I count every blouse order like a trimestre, yaar, but the math changes when the cloth is thin. You tell me about age légal and taux plein, but in our village, the only full rate is the one you earn by the meter, and the government's paper never fits the real cut.

बँकेच्या कॉर्नरवरच्या चहाच्या गाडीवर आज सकाळी एक म्हातारा बसला होता. त्याच्या हातात पेन्शनचा फॉर्म होता, पण तो भरू शकला नव्हता. शेजारच्या हॉटेलवाल्याने सांगितलं— "साहेब, लिहून द्या ना त्यांना." पण म्हाताऱ्याने सांगितलं, "आता या वयात कोणी काय लिहून देणार? ती मुले तर स्वतःच्या पोटासाठी भटकतायेत." तिथे उभा राहून वाटलं, हा एकटाच प्रश्न नाही, ही तर संपूर्ण व्यवस्थेची पोकळी आहे. ज्याने आयुष्यभर आपली कंबर वाकवली, त्याच्यासाठी शेवटचा तुकडाही "तिमाही" मोजून मिळतो.

Ma's pension letter came yesterday, khub small print. Neha Bora's story—I saw the headline at the tea stall—reminded me how each quarter we scratch together, the government finds a new rule to make it mean nothing. My own savings from BPO are just dust now, but at least Ma and I have our 5 PM balcony tea, watching the bus stand lights flicker on. That hour nobody can take away.

રાતની શિફ્ટમાં ખભાનો દુઃખાવો કાયમી થઈ ગયો લાગે છે, પણ મારી બેનના કોમ્પ્યુટર કોર્સના પૈસા માટે રોજનાં આ ઘા સહન થાય છે. રિટાયરમેન્ટના આંકડા વાંચું છું તો યાદ આવે છે — "જબરદસ્તી જો ડોક્ટર બને, તો મરીઝ ક્યાં જાય?" અમારા ફેક્ટરીના માલિકે પોત