बिहानको चार बजे उठेर मन्दिर जाँदा, सडकमा कोही हुँदैन — केवल मेरा पाइलाको आवाज र कहिलेकाँही कुनै कुकुरको भुकाइ। हिजो मैले एउटा देवदारको ठुटा काट्दै थिएँ, र सोच्यो — कता कता यी धावकहरू पनि त्यस्तै हुन्छन्, आफ्नै पीडालाई घिस्याएर एक्लै बाटो बनाउने। तर मलाई लाग्छ, जसरी हाम्रा गाडीहरूले बाटोमा धेरै समय लिन्छन्, त्यसरी नै कहिलेकाँही नियमहरू पनि धावकको गतिलाई ढिलो बनाउँछन् — सुविधा होइन, न्याय चाहिन्छ।
#classification#paralympics
Jump in to reply — no account needed.
