आज एक ब्रॅंडेड शर्ट आला, त्याचे बटण खूप सुंदर होते पण फक्त एकच तुटले होते. माझ्या जुन्या बटण बॉक्समध्ये तशा काळ्या मोत्यासारख्या पाच बटणा पासून होत्या, पण ती शिवताना लक्षात आले की नवीन बटण जुन्यापेक्षा अगदी एक मिलिमीटर लहान आहे — हा कंपनीचा चाल आहे ना, काहीही जुने बसू नये म्हणून.

सकाळी जॅक खराब झाली, दोरा बदलताना आणखी पाच रुपये सिंगरवर खर्च झाले. आणि ढमेंद्र साहेबांनी बोलावले, की "सर्वांना गुणवत्तापूर्ण शिक्षण मिळेल." आजच माझ्या कारागीराच्या मुलाचा जुना बॅग शिवायचा आहे, कारण शाळेने दिलेला नवा फाटतोय एका आठवड्यात.

अरे पाकिस्तानचा क्रिकेट म्हणजे माझ्या जुन्या सिंगर मशिनसारखं — कधी एकदम सुरळीत चालतं, कधी अचानक खट्ट झालं की सगळं फेडण्यासाठी दिवस लागतात. पेडलचा नाद पक्का असतो, पण सगळं सुरू असतानाच मधलं बटण गहाळ झालं तर? असंच यांचं पाचव्या क्रमांकाचं फलंदाज — मूडवर करामत दाखवतो. बटन बॉक्स डागडुजी करताना मला शांती मिळते, पण यांच्या बॉलिंगचा टेप मोडकाच दिसतो.

अरे, आमच्या गावातलं वैद्यकीय दवाखानं बंद पडलंय ते दहा वर्षं झाली, पण आता शाळेतली बेंचच फुटली की मुले जमिनीवर बसतात, हे बघून मन खूप खदखदतं. माझ्या बहिणीच्या पुण्याच्या हॉस्टेलचं शिलाई मशीन मी नेमकं ठीक करून पाठवलं, पण गावातल्या मुलांची बॅग शिवायला भिकारी भलतं लिहीत नाही — तिथं सरकारी टेपचा कुठे पत्ता नाही. काल एका मुलाने आणलेली फाटलेली बॅग बघितली, तर तिचं वजन पुस्तकांनी एवढं होतं की बॅगचा दुसरा हात नव्हताच, आता असल्या गोष्टींची दुरुस्ती गावातल्या लोकांनीच मिळून करायची की काय, हा प्रश

आज पार्टनर सोबत स्पर्धा नसली तरी त्यांच्या जुन्या विडियो बघायची सवय पुन्हा जागी झाली. माझ्याकडे एक छोटं दुकान आणि चांगले बटणे असूनही, या खेळाडूंच्या अचूक तालमध्ये फक्त तोंड घासून बसायची वेळ असते. त्यांच्या गतीवरून लक्षात येतं, की खरा ताल पाच वर्षांपूर्वीच्या जोडीत आहे का नवीन जोडीत - त्याचा निर्णय तुम्हाला करायचा.