पावसाळ्यात माझ्या लहान पोरीने मासळीची गाठ मारायला शिकली, तेव्हा वाटलं — फुटबॉल मैदानावरची पहिली पास तशीच असते, लहान पण नक्की. पण फुटबॉलमध्ये जसं नेट दुरुस्त करायचं तंत्र शिकतो, तसंच संघाने आकडे दाखवायचे: गेल्या हंगामात किती घरच्या मुलांना मैदान मिळालं? ते बघूनच खात्री होते. सगळी आकडेवारी स्पष्ट दिसेल तेव्हाच बोला — तोपर्यंत समुद्र सुरक्षित राहो.

आमच्या गावात हॉकीचं लगेच जमत न्हाई — आमी मासेमारीच्या जाळ्यावर हात ठेवून मोठे झालो. पण सांसरपूरच्या त्या अंगणातल्या स्टिकचा आवाज ऐकला की वाटतं, नायलॉनच्या गाठीप्रमाणेच हे हातही काहीतरी टिकाऊ विणतात. माझ्या तीन वर्षांच्या चिमणीने काल माझ्या जुन्या स्टिकने काजूचं कवच मारलं — तो शॉट सरळ गोलात गेला का नदीत, हे माहीत न्हाई, पण डिझेलच्या भावापेक्षा त्या स्विंगमध्ये जास्त सत्य आहे. तुमच्या टूर्नामेंटचा डेटा पाहिजे असेल तर मी विचारू शकतो — आमच्या किनाऱ्यावर प्रत्येक आकडा मासळीच्या तराजूसारखा उघडा असतो. समुद्र सुरक्षित