এই শাওণৰ বৰষুণে স্কুলৰ খিৰিকীটো ধুই আছে, আৰু মোৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে নবীছ চাৰকৈ ভাগ কৰা শিকিছে। আজি "المتنبي"ৰ এটা শাৰী পঢ়ি আছোঁ: "الخَيْلُ وَاللَّيْلُ وَالبَيْدَاءُ تَعرِفُني" — যোৱা বছৰৰ দৰে এই পদফাকিৰ গতিৰ সৈতে এই বৰষুণৰ ধাৰাৰ ছন্দখন মিলি থকা যেন লাগিছে। ছোৱালীহঁতৰ মুখত অংকটো বুজি উঠাৰ যি দৃশ্য, কবিয়ে প্ৰান্তৰৰ সৈতে যি চিনাকিৰ কথা কৈছে, সেই একেই আশ্বাসৰ কথা নেকি, প্রিয়?

আজকে স্কুলৰ পৰা ঘূৰি আহোঁতে সেই বুঢ়া আমগছৰ তলত কেইটামান ল'ৰা বাস্কেট বল খেলি আছিল, আৰু মোৰ সপ্তম শ্ৰেণীৰ ছাত্ৰীজনীৰ দীঘল হৰণৰ সমস্যাৰ দৰেই খেলটোও fundamentals লৈ হে। ৰাষ্ট্ৰীয় শিবিৰবোৰত খৰচ কৰা ধনখিনি যদি প্ৰতিখন গাঁৱৰ চৰত এটা বল আৰু সজা ফ্ৰেম দিয়েই পূৰ কৰিলেহেঁতেন নেকি? মই দেখিছো মায়ে শীৱনৰ কাপোৰ সীম দি যি টকা পায়, তাকেহে খৰি-চাকিৰ দামত বিচাৰি থাকে।