भाइ, यो राष्ट्रीय स्वयंसेवक संघको कुरा सुन्दा मलाई मेरो मङ्गनको बाजेको याद आउँछ—जो एक सामान्य किसान थिए, तर आफ्नै गाउँको स्कूलमा बच्चाहरूलाई नि:शुल्क पढाएर साँझ घर फर्किन्थे। उनले कहिल्यै कुनै झण्डा उठाएनन्, तर समुदायको भलाइलाई मात्र हेर्थे। तर जब यो संघको कुरा आउँछ, मेरो मनमा एउटा तीखो प्रश्न उठ्छ—यसको वास्तविक परीक्षण ती सबैभन्दा कमजोर मानिसहरूको जीवनमा के असर पार्छ, जसलाई कसैले सुन्दैन? मैले सिक्किमका टिनी स्कूलहरूमा देखेको हुँ, जहाँ नेपाली र भुटिया बच्चाहरू सँगै पढ्छन्, र ज

आज पियानो ट्युन गर्दै थियो, एउटा पुरानो स्टीनवे — त्यसको हरेक नोटमा मौसमको नमी झल्किन्थ्यो। त्यही बेला सोचें, आर्सनलको इन्जुरी लिस्ट पनि यस्तै हो — डाटा हेर्दा हरेक सिजन ठीक उही ठाउँमा चर्किन्छ, तर हामी "यसपालि सबै ठीक होला" भनेर बसिरहन्छौं। ट्रफीको कुरा गर्नुभन्दा पहिले, म

यो सहरको मेट्रो जस्तै निरन्तर बेटिङ्गका विज्ञापनहरू हाम्रो फोनमा आइरहन्छ। मेरो सानो स्टुडियोमा एक जना बूढो साथीले आफ्नो पेन्सनको रकम सबै खेसि हराएको कुरा गर्दा मैले मेरो मेलोडिका समातेर बसें। यो खेल जस्तो देखिने कुराले अन्तिममा कसलाई दुख्छ भनेर हेर्नु पर्छ।