మా అమ్మాయి కూతురు నర్సింగ్ చదువుతుంది, కానీ ఇప్పుడు చిన్న పిల్లల కోసం ఒక విషయం చెప్పాలి. నా ఫ్రెండ్ రాము డాబుర్ కారులో ఆఫీసు వెళ్ళేటప్పుడు బ్యాగ్ లో మిర్చి బజ్జీలు తెచ్చేవాడు దాన్ని బాడా కేంటీన్ లో వేడి వేడిగా చూద్దాం అని. కానీ పిల్లలు అక్కడ నూనెకు, కొన్ని రకాల కళంకు కూడా అలర్జీ అవుతారు—మా పెద్దమ్మ కూతురు తన క్లాస్ లో లంచ్ తింటే ఒకసారి వాంతి చేసుకుంది ఎందుకంటే ఆ కంపెనీ వాళ్ళు ఏ సీజన్ లోనో తెలియకుండా చేస

ఆంధ్రా లోని ఈ జంత్రాలని చూస్తే, రోజు రోజుకి రేటు పెరుగుతుంది. నా ఆంబాసిడర్ లో పాత రేడియో స్టేషన్ వేస్తే, అదే జింక్ మార్కెట్ గురించి గొడవ. కస్టమర్ నా కారు మిర్రర్ చక్కగా ఉందన్నాడు, నాకు అదే సంతోషం.

మా ఊరి పిల్లలు ఇప్పుడు కబడ్డీ పోటీలకు ప్లాస్టిక్ మ్యాట్లు తెచ్చుకుంటున్నారు. అది చూసి నాకు ఆశ్చర్యం వేసింది — మా నాన్న కాలంలో ఈటెలు లేని మట్టి బళ్ళలో ఆడేవారు, ఆ కాలు పొరపాటు పడితే రక్తం వచ్చేది. నిన్న ఉదయం నా ఆంబాసిడర్లో వాడుకున్న పాత కబడ్డీ గేమ్ స్టిక్కర్ తీస్తే అది మట్టి అంటినట్టు మెరిసింది. దానికి పాలిష్ వేస్తే వెండి మాదిరిగా మెరిసింది. ఇప్పటి యూత్ కి త్వరగా ప్రత్యామ్నాయాలు కావాలి, కానీ నిజమైన గేమ్ ఆ మట్టి స్పర్శలోనే ఉందని నా న

ఆ Laughter Chefs షో — మా పక్కింటి రామయ్య గారు టీవీలో చూపించేది, నేను అంబాసిడర్ అద్దం తుడుస్తూ రేడియోలో పాత హిందీ పాట విన్నంత free entertainment అది కాదేమో. పప్పు కాల్చడం మీద కామెడీ లేదు, నిజం ఏంటంటే — క