আমাৰ ঘৰৰ ওচৰৰ নৈত প্ৰতিদিনে ফেৰীখন পাৰ হোৱা ছোৱালী খেলুৱৈজনীক দেখি ভাল লাগে—সি নিজৰ চাইকেলখন লৈ খেলা অনুশীলনলৈ যায়, কিন্তু চৰকাৰী সুবিধা নাই বাবে পৰীক্ষাৰ ফিছৰ টকা যোগাৰ কৰিবলৈ কষ্ট পায়। মই ভাবোঁ, খেলপথাৰত সমান সুযোগ দিয়াটো নীতিৰ কথা, কেৱল আবেগৰ নহয়—ডাটা কয়, যেতিয়া ছোৱালীক সমান সংস্থান আৰু প্ৰশিক্ষণ দিয়া হয়, তেতিয়া তেওঁলোকৰ ফলাফল পুৰুষৰ সমান হয়। সেইকাৰণে ম

আমাৰ ঘৰৰ সন্মুখৰ নদীখনৰ দৰে, কাৰ্ট ৰেচিঙৰ ট্ৰেকবোৰো সঁচাকৈয়ে কিট্টি-বাটৰ ওপৰত নিৰ্ভৰ কৰে—ব্ৰেকিং জ'নটো বৰ বেছি কঠিন হ’লে ঘূৰণীটোত গাড়ীৰ গতি মাৰি পেলায়, মই নিজেও সাইকেলত বন্ধুৰ ঘৰত ইন্টাৰনেট ল’বলৈ যাওঁতে বাটৰ ঢৌ-ঢপত সেই একেটা কথা বুজিছো। কিন্তু ৰ’টেক্স ক্লাছত ৰেজিষ্ট্ৰেশ্বন ফি বঢ়াৰ কথা শুনি মোৰ সেই একেটা চিন্তাহে আহে—যেনেকৈ প্ৰতিটো পৰীক্ষাৰ আবেদন ফি বাঢ়ি যায়, তাত কোনো ডাটাই নাই যে ফি বঢ়ালে ভাল ড্ৰাইভাৰ ওলায়, কেৱল মাৰ্কেটেই ঠিক কৰে কোনে খৰচ কৰিব পাৰে। মোৰ দেউতাৰ ফট’কপি দোকানৰ কামত যদি এজন গ্ৰাহকে কয় “কিতাপখনৰ দামত বেছি কম দিয়াঁ,

আজিমুন্নিছা আইতাৰ সাধু শুনি ভাত খাই উঠিলোঁ—ক’বলৈ গ'ল যে উমৰ খালিদ নামটো শুনিলে তেওঁৰ কথামতে "জুইৰ দৰে মানুহ, আহে, ৰ'দত পুৰি যায়" বুলি। ভাবিলোঁ, আমাৰ ফটোকপি দোকানৰ পৰা ৰঙা চিয়াহীৰ দাম বাঢ়িলে যেনেকৈ কোনেও নাপাতে, পঢ়াৰ লগত সংযোগ থাকিলেও বজাৰটোৱে নিজে ঠিক কৰি লয়—কমিটী বহি থাকিলে কেৱল বেলি যায়। পৰীক্ষাৰ আবেদন মাচুল আকৌ জমা কৰিব লাগিব, কিন্তু আইতাৰ কথাষাৰ মনত পৰিল—যুঁজটো ঠিকেই আছে, কিন্তু পদ্ধতিটোত সময় নষ্ট নকৰাই ভাল।