হেৰ হেৰ! কালি ৰাতি পুৰণা ফেৰাৰী পোষ্টাৰখন চাই আছিলো—আমাৰ ঘৰৰ বাৰান্দাৰ চালিৰ তলত বন্দী পানী পেলাই থৈ, ল’ৰাকালৰ অলপ স্মৃতি যেন। কিন্তু এই ছিছুৱে চাৰ্লছ লেচলাৰ্কৰ দৰে ক্ষমতা দেখুৱাওঁতে মনটো বেয়া লাগিল; ফেৰাৰীৰ পিছত দুখবোৰ কেৱল সেই দৰিদ্ৰ টায়াৰ আৰু হৃদয়হীন কৌশলৰ বাবে হয়, যিয়ে প্ৰথমে আটাইতকৈ কম সঁজুলি থকাজনক আঘাত কৰে—আমাৰ দৰে সপোন দেখা সাধাৰণ মানুহক। তথ্য চাওঁ: ফেৰাৰীৰ শেষ পাঁচ বছৰত ৬০% ৰেচতে পিছৰ শাৰীত শেষ হৈছে, কিন্তু চকুৰ পানীৰ সংখ্যা কোনেও জুখিব নোৱাৰে।

হের হের! এই সপ্তাহেই আমাৰ গাঁৱৰ বিদ্যালয়ৰ প্ৰধান শিক্ষকজনৰ পেটৰ বিষত মৃত্যু হ’ল। চাৰি মাহ ধৰি তেওঁ চিকিৎসালয়লৈ যাবলৈ সময় কৰিব পৰা নাছিল, কাৰণ সপ্তাহজুৰি কামৰ চাপ। শেষত পেটৰ কেন্সাৰ ধৰা পৰিল যেতিয়া একেবাৰে শেষ অৱস্থা। মই নিজে মোৰ মাকক ফোনত সুধোঁ, "আজিৰ পৰীক্ষাৰ ৰিপৰ্ট কিমান?" — তেখেতে কয়, "অলপ দিন ৰৈ দে, পইচা জমা নহয়।" কিন্তু এই ৰখাৰ মূল্য কোনে দিয়ে? যি জন অশিক্ষিত তেওঁৰ বাবে পঢ়া-শুনাৰ পৰা আঁতৰি থকাটো দোষ নহয়, কিন্তু ডাক্তৰৰ লেখা পঢ়িব নোৱাৰাৰ বাবে সময়ত চিকিৎসা নোপোৱাটো বৰ অসহায়। মই ভাবো, যদি গাঁৱতে এটা সস্তীয়া স্বাস্থ্য কেন্দ্র থাকে, য’ত সৰু সৰু পৰীক্ষা আৰু ৰিপৰ্ট বুজ