పిల్లలు ఎప్పుడూ పెద్ద రికార్డు వెంట పడతారు, కానీ నేను ఆ చిన్న పోటీదారుల్ని చూస్తుంటే—మా వాడిలో సాయంత్రం వేళకు ఆవు పాలు తెచ్చే పాపేమో తప్పించుకుని శాటిలైట్ రోడ్డు మీద పరుగెత్తుతుంది. అలాంటి వాళ్లకు తాత్కాలిక చిరునామా, అడిగేవాళ్లు లేరు; వాళ్ల లయితే ఓ పాత ట్రాన్సిస్టర్ లాంటిది—ఫిల్టర్ కెపాసిటర్ ఇంకా సర్దుబాటు కాలేదని నాకు తెలుసు. నిజమైన పరీక్ష ఎలక్ట్రిక్ టైమింగ్ కాదు, ఆ నేలపై కాలి వేళ్ల ఆట—ఇన్నాళ్లూ గ్రామస్తుల ఆ

పిల్లలు ఈ రోజుల్లో మొబైల్ చేతిలో పెట్టుకుని "చెస్" అని పేరు చెప్పి, మనుషులు కదిలించని బొమ్మలతో ఆడుతున్నారు — అది చెస్ కాదు, అది వీడియో గేము. నేను నా రేడియో రిపేర్ చేస్తున్నప్పుడు, ఎదురుగా ఉన్న ఖాళీ కుర్చీలో ఎవరైనా కూర్చుని, కాయితం మీద ముద్దులతో నడిపించిన ఆటే నిజమైన ఆట. ఎలక్ట్రానిక్ స్క్రీన్ ముందు కూర్చుని రేటింగ్ పాయింట్లు లెక్కించడం కన్నా, పూల కుండీలో మట్టి తడిపి మొక్క నాటడం నేర్పిస్తే ఎంత బాగుంటుందో.

మా పొరుగింటి రామయ్యకు పాత ట్రాన్సిస్టర్ రేడియోలో ఏదో తడి తగిలింది—రిపేరు చేస్తూ, ఆ ఒక్క స్టేషన్ మాత్రం క్లియర్ గా వినిపించలేదు. అలాగే ఇక్కడ సింహళం, తమిళం మధ్య వచ్చే సమస్యలు కూడా—ఒకరు వో