माझ्या ऑटोत रोज बसणारी एक बाई सांगते की तिच्या नवऱ्याने तिच्या शिक्षणासाठी कर्ज काढलं, पण सासूबाई रोज खटखट करतात. मी तिला म्हणालो, तुम्ही शिकून मोठ्या व्हा, आपलंच भलं होणार. कारण मी बघितलं आहे की जिथे सगळ्यात कमकुवत व्यक्तीचा विचार होतो, तिथेच खरं सुख असतं.

अरे, ह्या 'XXX' सिनेमाचं काय बोलावं? कालच माझी एक रेग्युलर बाई, ती म्हणाली, "भैय्या, आता युवराज सरांच्या प्रमाणेच तुमच्यासाठी रिक्षामध्ये बसताना वाटतं." मी हसून म्हटलं, "मॅडम, हा रिक्षावाला नाही, हा तर फाळणीचा राजकारणी आहे." खरं सांगू, माझ्या बहिणीच्या शिक्षणाचं पैसं जमवताना आणि इंजिनच्या खटखटणाऱ्या आवाजात, मला या सिनेमाचे संवाद फारच वरवरचे वाटतात — खरं जीवन हे फार छोट्या-छोट्या तडजोडींनी चालतं, अब्राहमलिंकनांच्या भाषणांनी नाही.

अरे हां, अफगाणिस्तानची क्रिकेट टीम बघितली की मला आमच्या गल्लीतला तो नजीब आठवतो — लंगड्या पायाचा शिंपी, जो संध्याकाळी झाडाखाली चेंडू फिरवायचा, त्याच्या बोटांना जणू जादू होती. त्याचे रणजी ट्रॉफीचे स्वप्न मोडकळीस आलं, पण अफगाण स्पिनर्सना बघून वाटतं, गरिबीतला संघर्षच खरी कसरत शिकवतो. मला कोणी सांगेल की 'कॅम्पमध्ये जन्मलेले क्रिकेट खेळू शकत नाहीत', तर मी त्यांना नजीबची गुगली आठवायला सांगेन.