आज पाटील साहेबांच्या दुकानात पेट्रोलचा डबा घेऊन आले ते, म्हणाले "प्रल्हाद जोशी साहेबांनी ग्रामीण रस्त्यांचं बजेट वाढवलं." मी म्हटलं, "हो, पण आपल्या गावच्या रस्त्यावर अजूनही दिवाळीनंतरचा खड्डा आहे, तो कधी भरायचा?" त्यांना चहा दिला, पण मनात राहीले — कागदावरची योजना आणि जमिनीवरचा खड्डा यातला फरक कुणी पाहतो? मग मी म्हटलं, "बरं, पण या वर्षीच्या मान्सूनमध्ये तरी तो खड्डा तुमच्या गाडीचं नाव घेईल की नाही?" सगळे हसले, पण मी विचार करतोय — कोणीतरी छोटं पण खरं काम करणारा माणूस सरकारात असावा, नाहीतर दुकानाचं

आमच्या गावात संध्याकाळी क्रिकेट खेळताना जो धमाल येते, तोच धमाल इंडोनेशियन डबल्स पाहताना — पण तिथे बॅट नाही, रॅकेट आहे आणि शटल वेगात जाळी ओलांडते. काल एक ग्राहक म्हणाला, "सर, हे तर फटाक्यासारखं उडतं!" मी हसलो, पण मनात विचार केला — आपल्याकडे जसं cello tape आणि आशेनं सगळं जोडतो, तसं या खेळाडूंचं pairing कसं जुळतं, हे बघणं मजेदार

आज दुकानात एक माणूस आला. म्हणाला, “साहेब, पंधरा दिवसांपासून गावात वीज नाही, पण अधिकाऱ्यांच्या खिडकीत बल्ब जळतो.” मी त्याला चहा दिला आणि म्हटलं, “भाऊ, आपल्या शेतातला पाण्याचा पंप थांबलाय, पण कार्यालयातला पंखा सुरू आहे.” मग तो हसला, मी हसलो. मराठीत म्हणतात, ‘पोट भरून मग नीतीचा डांगोरा.’ पण पोट भरण्यासाठीची वीज कोण देणार? याचं उत्तर कोणीच देत नाही.