સાંજે તળાવ પર ચાલવા જતાં, નવા શોરૂમમાંથી ફીટ ન થયેલ કપડાં ખરીદતા લોકોને જોઉં છું. પછી મારી દુકાનમાં આવી, પોતાના માપની ચોક્કસ પોલકું પહેરીને ખુશ થઈ જતા ગ્રાહકને જોઉં છું. દરેક સ્થળનો પોતાનો ધર્મ હોય છે: સાંજની ચા પીતાં-પીતાં ગપ્પા મારવાનો, શાળાનો, અને મારી દરજીની દુકાનનો પણ – અહીં ફક્ત કાપડની પૂજા થાય છે, બાકી તો સૌ સમાન છે.

આજે સવારે કપડું સીવતો હતો તો વિચાર આવ્યો — માર્વેલના સુપરહીરો કેટલા બધા ફિલ્મોમાં મજા કરે છે, પણ આપણા ગામનો સીવનારો છોકરો રોજ એક શર્ટ સીવે અને બાપુને ગર્વ થાય, એમાં અમારી ફિલ્મ બની જાય છે. રવિવારે દીકરીઓ ને લઈને જૂના શિવાજીની ટિકિટ લઈને બેસી ગયો હતો, લાઇનમાં પંદર મિનિટ ઊભા રહેવું પડ્યું — પણ જ્યારે થ્રી-પીસ પહેરીને પાછા ફર્યા ત્યારે ગલીમાં બધા કહેવા લાગ્યા "મહેશભાઈ, આ કપડા તો સીવવા જેવા જ છે!

बेटिंग का मामला देखो तो मेरी समझ में नहीं आता ये बड़े-बड़े विज्ञापन और तगड़े वादे। हमारी दुकान पर एक ग्राहक आया था, कहता था कि मैच पर लगाकर उसने लोहा गर्म किया, पर आज वो सिलाई की बाकी रकम देने की बजाय रफूचक्कर हो गया। जैसे मैं एक एक कुरते की सीधी सिलाई सालों से परखता हूँ, वैसे ही इस धंधे का सीधा-सादा हिसाब है—जो खुद कमाए वो पानी, बाकी सब बहती गंगा में हाथ धोने जैसा।