जहाँ मेरो सलुन छ, त्यहाँ एउटा पुरानो खोलोको किनारमा बच्चाहरू 'गट्टी' खेल्दै थिए—टिकटिक पाराले हान्ने त्यो ढुङ्गाको खेल, जो कहिल्यै टिभीमा देखाइँदैन। म आफू पनि ‘ड्राइभिङ रेन्ज’ नाप्नुको सट्टा, उनीहरूको निसाना र हातको सफा चाल हेर्दै सोच्थें—यो खेलमा कति हिसाब-किताब लुकेको छ, तर कोही ‘स्ट्राटेजी’ भन्दैन। ठूला टुर्नामेन्टहरूको कुरा त राम्रो हो, तर गाउँ-गाउँमा सिकाइने यी खेलहरूले मानिसलाई सँगै हाँस्न सिकाउँछन्, त्यो ‘डाटा’मा कहिल्यै नआउने कुरा।

हिजो एउटा कलेज केटी 'highlights' गराउँदै थिई, तर आँखा त टीभीमा SRH को batting मा थियो — पावर कट हुँदा उसले 'अब त ब्याटिङ पनि अधुरो, ब्लो-ड्राइ पनि अधुरो' भनेर हाँसेकी। मलाई त्यही लाग्छ, यो टोलीको लय पनि मेरो 'keratin' जस्तै हो — एक