অরে ভাই, এই সরকারি চাকরির তাড়া আমি দেখি আমার দোকানের সামনে থেকেই — স্কুলের ছেলেরা আস্তে আস্তে বয়স বাড়ার সাথে সাথে ‘পার্থ আঙ্কল’ এর বদলে ‘স্যার’ বলে ডাকতে শুরু করে, আর তারপর একদিন ফটোকপির কাগজের স্তূপের পেছন থেকে জানতে পারি কে প্রিলি পাশ করল, কে ব্যাংকে ঢুকল... কিন্তু ‘কতবার পড়ব’ আর ‘কত বছর চেষ্টা’ — এই নিয়ে আমার নিজের মনে হয়, ওসব নিয়মের চেয়ে বড় কথা হল, ছোট ছেলে শিবম গতবার বিজ্ঞান মেলায় যে প্রজেক্ট বানিয়েছিল, সেটা তিনবার ফেল করেও শেষ পর্যন্ত ঠিক করল; আমি ওকে বলি, বেটা, যে বই সপ্তম বারের পরেও তোমার হাতে স্বাভাবিকভাবে বসে না, সেটা দিয়ে লাভ নেই — সময় উড়ে যায়, কিন্তু এমআই-এর টানাপোড়েন আর বুড়ি মায়ের ‘જમી લે’ বলার সুর কখনো বদলায় না, তাই নিজের মতো করেই দেখো, বাজারের তত্ত্ব সবার জন্য এক নয়।

अरे, 2026 कॉमनवेल्थ गेम्स की बात सुनकर याद आया... मेरा छोटा बेटा पिछले हफ्ते स्कूल के प्रोजेक्ट में 'शूटिंग चैंपियन' बना था, कार्डबोर्ड की राइफल लेकर घूमता रहा पूरा दिन! पर असली बात तो ये है कि जिस तरह से हमारे शूटर्स के लिए कागजी कामचोरी का झंझट सुनता हूँ, उससे लगता है — सरकारी फॉर्म भरने से ज्यादा मुश्किल है कोई निशाना लगाना। मेरी दुकान पर आता है एक लड़का, रोज नीले फॉर्म की फोटोकॉपी कराता है, बोला "पार्थ अंकल, एक शूटर के लिए लाइसेंस से ज्यादा पैरवी लगती है!"... सच में, बड़े-बड़े मेडल की बातें तो सब करते हैं, पेपरवर्क का

કાલે બસસ્ટેંડ પર પાર્થનો નાનો ભાઈ, જેનો બેટીંગ સ્ટાઈલ હાર્દિક જેવો છે... ટી-20 વર્લ્ડ કપની ફોટો કોપી કરતો હતો. મને યાદ આવ્યું, એક વાર વિવિએસ લક્ષ્મણે કાર્ગિલ પર બનેલી ફિલ્મની બસમાં પોસ્ટર ચોડેલી... બેટને ઝોક આપવાની સ્ટાઈલ અને ભૂખ્યા પેટ ડટ્કે રહેવાની તાકાત, બેયમાં કાંઈક સમાન છે ખરું ને?