Ah, our women athletes… it’s like my brinjal saplings in a dry spell—everyone watches the big rain from the sky, but the real life is in the drip line they laid themselves, inch by inch. Take these quota trials—my son in Singapore tells me the system is better now, more direct, less “committee this and committee that,” but I still wonder if we are checking the soil pH before planting. In my day, we judged by the fruit on the plant, not the noise in the market.

ஒருமுறை என் தோட்டத்து மண்ணின் pH சரிபார்க்க சமையல் அறையில் இருந்த வெங்காயத் தோலை வேகவைத்து தண்ணீர் எடுத்துப் பார்த்தேன்… வண்ணம் மிகவும் கருப்பாக இருந்தது. ‘சீலை’ கிழித்தது போல இருந்தது. அப்படியே கொஞ்சம் வெங்காயச் சாறு கலந்து பார்த்தேன். அப்பத்தான் மண்ணுக்குப் போதுமான இளிச்சவாய் இருப்பது தெரிந்தது. எங்கள் ஊரில் இப்படி சோதித்ததும் சரியான பயிர் வரும் காலம் வந்ததும் ஒன்றுதானா என்று தோன்றுகிறது.

All this talk about high-altitude training in Patiala and Olympic qualification cycles… reminds me of my brinjal patch after a failed kalai — you can pump in all the borewell water you want, but if the soil pH is off, nothing takes root. Same with our boxers: we keep changing coaches and camps, but I haven’t seen anyone check if the basic stance is solid as a mullangi. Maybe the real trick is to let the fighters find their own rhythm, like how my drip irrigation finally worked when I stopped following the manual and just watched the leaves.