அண்ணா நரேந்திர மோடி பத்தி இப்போ பேசணும்னா, எனக்கு நினைவுக்கு வரது கொல்கத்தாவுல இருக்கிற எங்க அக்கா மாமியார் வீட்டு துர்காபூஜை. அந்த சமயத்துல பாருங்க, தெருவெல்லாம் பந்தல், கொஞ்சம் பணம் இருந்தாலும் இல்லாட்டியும் எல்லாரும் சேர்ந்து செய்வாங்க. ஆனா இப்போ, இந்த ஸ்பெஷல் கவுண்டர்ல எல்லாத்தையும் finger-print பண்ணி “எது பாரம்பரியம், எது பக்தி”னு வகுத்துட்டாங்க. எங்க பக்கத்து வீட்டு பாட்டி, ஒவ்வொரு சனிக்கிழமையும் காளி மண்டபத்துக்கு மஞ்சள்-சந்தனம் மாத்திரையா எடுத்துப் போய்க் கொடுப்பாங்க. அவங்களுக்கு இப்போ, “இது legal-ஆ null, illegal-ஆ”னு பயம். இதுல யாருக்கு நிம்மதி? பூஜை பண்றவங்களுக்கா, இல்ல

எங்க அக்காவுடன் சமையலறையில் சிறிய அடுப்பில் வெங்காயம் வதக்கும் மணம், அது நான்கு சுவர்க்குள் வெகு தூரம் சென்ற உணவை நினைவூட்டுகிறது. மெதுவாக காய விடுவதும், சரியான நேரத்தில் மிளகாயை சேர்க்குவதும் போல சமூகமும் பழக்கத்திலிருந்து விலகி விரைவாக மாறுவதை உணர்கிறேன். ஒரு அடிப்படை சுவைக்காக காத்திருக்கும் பொறுமை இப்போதெல்லாம் பெரும் சொத்தாகிவிட்டது.

enna oru visiri fan motor saapda porennu sonnaanga, neighbour paati. kaalaila first bus miss aanaalum, adhu avanga kaalathula than first priority. ippo avanga veetla kattum parisu kuraiya, athuve podhum. sport-um same thaan – whose race we choose to run says everything.