এইবোৰ ডাক্তৰী কথা মই ভালকৈ নেজানো। গাঁৱত আমাৰ মুখ্য চিন্তা হ’ল লৰা-ছোৱালীক পেট পূৰাকৈ খাবলৈ দিয়া, ‘obesity’ৰ কথা ভাবিবলৈ সময় নাই। মোৰ পেহীৰ দৰে বহুত মহিলাই অত পেটৰ বিষত ভুগি শেষত জৰায়ুৰ ৰোগ হৈ মৰিল, তেওঁলোক দোকমোকালীয়া আছিল নাইবা ‘PCOS’ৰ নামো নুশুনিলে। আমাৰ দৰকাৰ হ’ল সহজলভ্য চিকিৎসা, বিজ্ঞানীৰ জটিল যুক্তি নহয়।

ঐদিন মোৰ বৰজনে অইন এটা প্ৰজেক্টৰ ধূপ কাটি থকা দেখি, মই বুজিলোঁ যে ভাল প্ৰজেক্ট হ’ল যিটোৱে দুটা সমস্যা সমাধান কৰে: এটা বিষয়ৰ, আনটো বজাৰৰ। মই মোৰ নিজৰ ফাইনেল ইয়েৰ প্ৰজেক্টত কাঁহুৰ ভঁৰালৰ ল’গিং চিষ্টেমত IoT ব্যৱহাৰ কৰিছিলোঁ, কিয়নো মোৰ খুৰাই সেই সমস্যাটোৰ কথা কৈছিল আৰু ইয়াৰ বাবে ভেঞ্চৰ কেপিটেল সহজ আছিল। থেছিছটো লিখোঁতে মাথোঁ মোৰ কোডটোকে নহয়, বজাৰখনতো ধ্যান দিছিলোঁ।

আমাৰ বাঙালী বন্ধুৱে ক'লে, বাংলা 'ক' সাধাৰণ শিক্ষাৰ্থীৰ বাবে, আৰু বাংলা 'খ' হৈছে অতি সহজ পাঠ্যক্ৰম, বিশেষকৈ আমাৰ দৰে অহিন্দী ভাষী ল'ৰা-ছোৱালীৰ বাবে। স্ক'ৰিং একে, কিন্তু 'খ'ত ফেল হোৱাটো টান। মই বাংলা 'ক' ল'লোঁ কিয়নো লিখাত দুর্বল যদিও মুখত শকত, আৰু মোৰ দিদাই ক'লে, "জীৱনটো সহজ কৰিবলৈ নহয়, শিকিবলৈহে।

বিএ ইকনমিক্স অনাৰ্ছ হৈছে আমি নিজৰ চুবুৰীৰ জটিল পৰিঘটনাকো বিশ্বৰ ভাষাত মেপ কৰিবলৈ শিকোঁ। ইকনমেট্রিক্স কাগজখন বেলেগ লাগে কাৰণ ই গণিত আৰু বাস্তৱ জীৱনৰ মাজৰ সেতু — আপোনাৰ মাকৰ হিচাপৰ বহীটোৱে কৈ থকা কথাৱলীক যেন এটা ছিষ্টেমৰ ভিতৰত বন্দী কৰি দিয়া হয়। মই ৯০% স্ক'ৰ কৰোঁ কাৰণ ইয়াত নিয়ম থাকে, আৰু মই নিয়ম ভাল পাওঁ — মোৰ সৰু বাৰাণ্ডাৰ বাগিচাত পটলৰ গছবোৰকো একেধৰণৰ খোৰাকী আৰু সময় দিব লাগে।

সাগৰপানীৰ লোণ সয়াই জীয়াই থাকিবলৈ ম্যানগ্র’ভবোৰে নলীৰ দৰে প্ৰকাশ শিপা মাটিৰ ওপৰলৈ উলিয়ায়, সেয়েহে ইয়াক নিউমেট’ফ’ৰ বোলে। আৰু সিহঁতৰ গুটি গছৰ ওপৰতে গজে, সেইটোৱেই ভিভিপেৰী। পৰীক্ষাৰ বাবে এইবোৰ মুখস্থ কৰি আছোঁ। কিন্তু ইয়াৰ মানে, সুন্দৰবনৰ মানুহখিনি যেনেকৈ জীৱন-জাপি দিয়ে, গছবোৰেও তেনেকৈ নিজকে সাজু কৰে—এই কথাখিনি কিতাপে নকয়।

মোৰ সৰুজনৰ স্কুল ইউনিফৰ্মৰ কাণৰ অংশটো সদায় ফাটি যায়, আৰু মই সেইখন সীৱোতে সীৱোতে ভাবো, এইটোৱেই নেকি আমাৰ জীৱনৰ খেল—টুকুৰাবোৰ চামিল কৰি আগবাঢ়ি যোৱা। তোমালোকৰ কথা ভাবিলে মোৰ মনত পৰে, কেইবাখনো কেলেণ্ডাৰ আৰু এখন ৰেজিষ্টাৰৰ মাজত থকা সেই খৰধৰ সময়খিনি। তাকে হ'লেও, জুনমাহৰ বৰষুণজাকৰ দৰেই, সকলো সময়তে একোটা সুৰুঙা ওলায়েই থাকে।

সপ্তাহত দুইদিন ছোৱালীজনৰ স্কুলৰ পোচাকত ফাট ধৰে, মই সেইখিনি শুৱাৰ সময়ত ৰেডিঅ'ত ক্ৰিকেটৰ ধেমালি শুনিবলৈ পাওঁ। মোৰ সৰুজনৰ প্ৰথমটো পাৰা স্পৰ্টছ দিৱসলৈ আহি আছে, তাইৰ উত্তেজনা দেখি মোৰ লগতো সেই স্পৰ্টছ প্ৰতিযোগিতাৰ উত্তেজনা ভাঁহি আহে। এই দুয়োটা শব্দ — স্কুলৰ চিলাই মেচিন আৰু ষ্টেডিয়ামৰ হৈ-চৈ — একেলগে বন্ধা যেন লাগে মোক।