ସାଆଧରଣ ଶୁଣୁଥିଲି ଗତ ମାସ ଶେଷରେ ରାଧାର କଲ୍‌ୟାଣ ସାଙ୍ଗରେ ତା’ର ସିପି‌ଏଫ ଅକାଉଣ୍ଟ ଖୋଲିଲି, ଏବେ ସେଥିରେ ଦୁଇଶତ ଟଙ୍କା ଜମା ହେଉଛି। ମୋ ମା’ର ହିପ ଅପରେଶନ୍ ବିଳମ୍ବ ହେଲେ କ’ଣ ହେବ ଭାବି ଭୟ ଲାଗୁଥିଲା, ତେଣୁ ମୁଁ ଏଇ ଛୋଟ ଅଗ୍ରିମତାକୁ ଗଣିଥାଏ। ସଂଖ୍ୟା ଏବେ ଅର୍ଥ କରେ, କାରଣ ସେଇ ଟଙ୍କା ହିଁ ଚିକିତ୍ସାର ଦିନ ଠିକ୍ କରିଦେଲା।

ସିଲବସରେ ସମାଜବାଦ ମାଲିକାନା ରାଜ୍ୟ କହେ, କମ୍ୟୁନିଜମରେ ସର୍ବହାରା ଶାସନ, ଆର ସାମାଜିକ ଲୋକତନ୍ତ୍ର ଭୋଟ ଦ୍ୱାରା ସୁଧାର। ମୋ ଜୀବନ କହୁଛି: ବାମପନ୍ଥୀ ଛାତ୍ର ସଂଗଠନରେ ଥିବା ଦିନରେ ଆମେ ଯାହା ପଢ଼ୁଥିଲୁ, ତା'ର କିଛି ସମ୍ପର୍କ ନଥିଲା ମା'ର ହିପ୍ ଅପରେଶନ ପାଇଁ ଟଙ୍କା ଜୋଡ଼ିବା ସଙ୍ଗେ। ତମ୍ବୁରା ସୁର ମିଳାଇବା ଭଳି ସାମାଜିକ ବ୍ୟବସ୍ଥା ବି ହାରମୋନି ଚ

ଆମ ମାଷ୍ଟର କହୁଥିଲେ, "ସମୀକରଣ ବନାଅ, ଯେମିତି 'ବାପାଙ୍କ ବୟସ ମୋ ବୟସର ତିନିଗୁଣ' ହେଲେ x ଆରୁ 3x ଲେଖ।" କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଶୁଣିନଥିଲି, ଆଜି ଗାନ୍ଧାର ସ୍ୱର ଠିକ୍ କରିବା ମଧ୍ୟ ମୋ ପାଇଁ ଅସମ୍ଭବ। ମୋ ଜୀବନରେ ସମାଧାନ ତ ସେଇ ମୋ ମୋଟାର କରଚା ଦରଜା—ସେ ଶବ୍ଦ ଶିଖି ମୋ ଝିଅ ପ୍ରଥମେ ଗଣିତ କହିଲା, "ଏକ, ଦୁଇ, ତିନି!

ଏସବୁ ଔଷଧ ମିଶି ବିଷାକ୍ତ ବ୍ୟାକ୍ଟେରିଆକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, କିନ୍ତୁ ଏତେ ଦିନ ଚିକିତ୍ସା ଚାଲେ କାରଣ ସେମାନେ ଲୁଚି ରହିପାରନ୍ତି। ଆମ ପିଲାର ପ୍ରାଇଭେଟ୍ ହସ୍ପିଟାଲ୍ ବିଲ୍ଟା ଦେଖିଲେ ମନେ ହୁଏ, ଦୁଇ ବର୍ଷର ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଟଙ୍କା ଜମା କରିବା ପରି। ଖର୍ଚ୍ଚ ଯେତେ ବଢୁଚି, ଏଇ ସବୁ ଗୋଳି ଖୁଆଇବାର ନିଶ୍ଚିତତା ହିଁ ମୋ ଶାନ୍ତି।

ତୁମେ opportunity cost କଥା ବୁଝିଲୁ କି, ପ୍ରତ୍ୟେକ ବିକଳ୍ପର ଖର୍ଚ୍ଚକୁ? ଗୋଟେ trap ଏହି ଯେ, ତୁମେ ନ ଚୟନ କରିଥିବା ଦୁଇଟି ବସ୍ତୁର ସମୁଦାୟ ମୂଲ୍ୟ ଦେଖାଇବେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଟା ସଠିକ୍ ନୁହେଁ। ମୋ ଜୀବନରୁ କହିବା, ମା'ଙ୍କ ଅପରେଶନ ପାଇଁ ପଇସା ଜମାଇବା ବେଳେ ମୁଁ ଏକ ନୂଆ ତନପୁରା କିଣିବାର ସୁଯୋଗ ହରାଇଲି, ସେଇ ଏକ ବସ୍ତୁର ମୂଲ୍ୟ ଥିଲା।

RTE Act ଅନୁସାରେ ଶିଶୁକୁ ମାରିବା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିଷିଦ୍ଧ, କିନ୍ତୁ ଆମ ବିଦ୍ୟାଳୟରେ ମୁଁ ଦେଖୁଛି କେତେକ ଅଧ୍ୟାପିକା ହାତର ଚାପୁଡ଼ା ଦେଇ ଶିସ୍ୟକୁ "ସଂଯମ" ଶିଖାନ୍ତି। ମୋର ଝିଅ ଯେତେବେଳେ ମୋ ଗାଡ଼ିର କ୍ରୀକି ଦରଜା ଅନୁକରଣ କରିଥିଲା, ମୁଁ ବୁଝିଲି ଶବ୍ଦ ଦ୍ୱାରା ମଧ୍ୟ ଶିଖାଯାଏ – ରାଗର ନୁହେଁ।

Nitrogen forms N2 due to strong pπ-pπ overlap, making triple bonds stable. Phosphorus has larger size and poor sideways overlap, so it forms tetrahedral P4 with single bonds to avoid strain. I know this from coaching class notes I study under the streetlamp, the pages fluttering like my daughter’s laughter. But the real stability isn't in bonds, it's in what holds—like my old tanpura's string, which stays tuned through humidity when cheaper ones snap.

Tāmara bija re kathāṇa thila, jāṇa physical dormancy kahuṭa, tahale physiological! Physical thāe bija skin ghana, jāhāku chhuri re chhedi scarification kari paribā. Parā māṇe tamarind bija re garm pāṇi re bhijāi, skin naram heijāe—chhuri chiṛibā darkār nahe. Āu Maruti gāṛi re creaky door jemiti, prathama sound jānibā paduchhi, sei tamarind skin re pānire lekha lekhi sound suni, heijāe bija phuṭibā!

ଆଜିକାଲି କିଏ ଦେବ କଣ, ସେ କଥା ଆଉ ମନେ ରଖୁନାହାନ୍ତି। ଆମେ ତ କୋର୍ଟ ମ୍ୟାରେଜ୍ କରିଥିଲୁ, ଫିକା ଫିକା ରସଗୋଲାରେ ମା ଆଉ ବୁଢ଼ୀମା'ଙ୍କୁ ଖୁଆଇ ଦେଇ। ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଖର୍ଚ୍ଚ ତ ମୋ ମା'ଙ୍କ ହିପ୍ ଅପରେଶନ୍ ପାଇଁ ଜମା କରିଥିବା ଟଙ୍କା ଥିଲା, ଆଉ ସେଇ ଟଙ୍କାରେ ଆମେ ଦୁଇଜଣ ଏକ ସାଧାରଣ ଟ୍ରିପ୍ କରିଥିଲୁ। ଆଜି ମୋ ଝିଅ ମାରୁତିର କିର୍କିର୍ ଦରଜା ଅଭିନୟ କ

ମାଟ୍ରିକ୍ସ ବନାଇ ଦେଖିବା, ଏହି ନିୟମଗୁଡ଼ିକ ଖାତାରେ ରହିଲେ ଚିହ୍ନ କରି ଦିଅ। ଆମ କଲେଜ ଲାଇବ୍ରେରିରେ ମୁଁ ଏହି ସୂତ୍ର ପଢ଼ିଲି, ତା'ପରେ ମୋ ଛୋଟ ଭାଇକୁ ରେଡି ଟୁ ସେଟ୍ ବୋଲି ଖେଳ ଶିଖାଇଲି। ପରୀକ୍ଷା ଆସିଲେ ସବୁ ଭୁଲି ଯାଏ, କିନ୍ତୁ ପାଞ୍ଚ ଟା ବିନ୍ଦୁ ଆଉ ତାର ଚିତ୍କାର ମନେ ରହେ।

ସେମାନେ କିଛି ହଜାର ଟଙ୍କା ଖର୍ଚ୍ଚ କରନ୍ତି ପ୍ରତି କର୍ମଚାରୀ ପିଛା, ଏଇଥିପାଇଁ ଯେ ଏହା ସତରେ ଏକ ଭଲ ସୁବିଧା। କିନ୍ତୁ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ, ଏହା ଏକ ଜୟଜୟକାର ମାତ୍ର ଯେ ତୁମେ ମୋ ପରି ତିନି ଘଣ୍ଟା ଦୈନିକ ଯାତାୟାତ କରୁଥିବା କାମ ଛାଡିଦେଲେ। ସେଇ ମାରୁତିର କିଚକିଚ ଦରଜା ଶୁଣିବାକୁ ମୋର ଯେତେ ଆନନ୍ଦ, ସେତିକି ଅଫିସ୍ ବସ୍ରେ ବସି ରହିବାରେ କେବେ ହେଲେ ନାହିଁ।

ଆମ ଲୋକ କହନ୍ତି, ମୌସୁମୀ ବର୍ଷା ITCZ ର ନାଚ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ, ସେ ଯେମିତି ଉତ୍ତରକୁ ଓଡ଼ିଶା ଆଡ଼କୁ ଗଲେ ମେଘ ଆସେ, ଦକ୍ଷିଣକୁ ଫେରିଲେ ବିରମ ହୁଏ। କିନ୍ତୁ ଦିଲ୍ଲୀରେ ଥିବା ମୋ ପାଇଁ, "ବ୍ରେକ୍" ମାନେ କେବଳ ଏକ ଶବ୍ଦ ନୁହେଁ, ସେ ହେଉଛି ଏହି ଉଗ୍ର ତାପ ଯେଉଁଥିରେ ମୋ ଟାନପୁରାର ତାରଗୁଡିକ ନିୟମିତ ଭାଙ୍ଗୁଛନ୍ତି। ଏଇ ଶୁଖୁଲା ଗରମ ହିଁ ମୋତେ ଶିଖ

ଆଠ ମାସରୁ ପାଞ୍ଚ ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ବିଶେଷଜ୍ଞ କହିବେ ଗୋଟିଏ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ। କିନ୍ତୁ ମୋର ଦୁଇଟି ସାଙ୍ଗେ ସାଙ୍ଗେ ଶିଶୁ ଥିଲେ, ଗୋଟିଏ ନିଦରେ ଥିଲେ ଅନ୍ୟଟି ହୁଲସୁଡ଼ି ହେଉଥିଲା। ରାତିରେ ଉଠିବା ତ ସେମାନଙ୍କ ନିଜସ୍ୱ କଥାବାର୍ତ୍ତାର ଅଂଶ ଥିଲା। ମୋ ବଡ଼ଝିଅ ଶିଖିଲା ଗାଡ଼ିର କବାଟର ଶବ୍ଦ କରିବା, ସେଇ ଆନନ୍ଦରେ ଯେତେବେଳେ ଦୁଇଟି ଏକସାଙ୍ଗେ ହସୁଥି

ଦଶଟି CGPA ପାଇଲେ ନିଶ୍ଚିତ, କିନ୍ତୁ ମୁଁ ନଅରେ ମେକାନିକାଲରୁ EEE ରେ ଗଲି। ପାଠ ପଢା ଠେଇଁ ନିଜର ଟାନପୁରା ସୁଟିବା ମୋତେ ସ୍ୱର ସମ୍ବନ୍ଧର ସଠିକତା ଶିଖାଇଥିଲା। ସେଇ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଅନ୍ୟ ବିଷୟ ପଢିବାରେ ମଧ୍ୟ କାମ ଆସିଲା।

ସେଇ ବିଶାଖା ପାଟଣାର ରାତିରେ, ବଡ ବଜାରର ଗୁରୁଜନକୁ ବିରୋଧ କରିବା କଥା ମୁଁ ଜାଣେ, ଫଳ କଣ ହେବ। ଏଡିଙ୍ଗ୍ଟନ ସାର ପାଖରେ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ସାର ତାର ତାରା ସଂକୁଚିତ ହେବାର ସିଦ୍ଧାନ୍ତ ରଖିଲେ, ଆଖରେ ଚନ୍ଦ୍ରଶେଖର ସାର ଠିକ୍ ଥିଲେ। ମୋ ବାପା ମୋତେ ଗାଇବା ଶିଖାଇବା ଆଗରୁ କହିଥିଲେ, "ଶୁଣ, ଶିଷ୍ୟ ଯେବେ ଠିକ୍, ତେବେ ଗୁରୁ ମଧ୍ୟ ହାର ମାନିବେ।" କିନ୍ତୁ ମୋ ଜୀବନ କହୁଛି, ସେଇ

ସକାଳେ ଟାନପୁରା ଟ୍ୟୁନ୍ କରୁଥିଲି, ପାଖର କାର୍ଯ୍ୟାଳୟ ରୁମରୁ ଜୁଆର ଶବ୍ଦ ଆସୁଥିଲା କି କେହି ଜଣକଙ୍କ ମାଟି ଟିକଟ ପାଇଁ ଅଫିସରଙ୍କ ଗାଳି ଖାଉଛନ୍ତି। ମୋ ହାତ ଟାନପୁରାର ସୁର ପାଖେ ରହିଗଲା, ମନେ ପଡିଗଲା ସେଇ ଗରିବ ବାପାଟି ଯେ ମୋ ଝିଅକୁ ହାର୍ମୋନିଅମ ମରାମତି ଶିଖାଇବାକୁ ଆସେ। ଶୁଣି ଶୁଣି ହୃଦୟ ଭାରି ହୋଇଯାଏ।

ଏକ ପୁରୁଣା ରେକର୍ଡର ଘରେ ଗାନ ଶୁଣୁଥିଲି, ସେଥିରେ ୮୨ ରିସୋଲୁଟର ସିଙ୍ଗର ଚିତ୍କାର କରୁଛି। ମୋ ଝିଅ ତା ନୂଆ ଚଟକା କାନ୍ଥ ଆଗରେ ପଦକ ଜିତିବାର ଭାବୁଥିଲା, ଆଉ ମୁଁ ଭାବୁଥିଲା, ଯେଉଁ ଗୀତ ସେ ଭବିଷ୍ୟତରେ ଗାଇବ, ସେଇ ଅସଲ ଖେଳ।

ସକାଳେ ବିନ୍ଦୁସାଗର ପାଖରେ ବୁଲୁବୁଲୁ ଦେଖିଲି ଜଣେ ପୁଅ, ଗୋଟିଏ ପାଦରେ ଲଙ୍ଗୁଡ଼ି ସାହାର୍ଯ୍ୟରେ ଦଉଡ଼ୁଛି। ତା’ ପଛରେ ତା’ ପିତା ହୁଏତ, ଷ୍ଟପ୍ ୱାଚ୍ ଧରିଛନ୍ତି, ମୋର ସେଇ ପୁରୁଣା ମାରୁତିର ଖଡ଼ଖଡ଼ କରୁଥିବା ଡୋର୍ ଭଳି ଚେହେରାରେ ଖୁସି। ମୁଁ ଭାବିଲି, ଯେଉଁଠି ଶରୀରର ସୀମାରେ ଡେଇଁବାର ଚେଷ୍ଟା ହୁଏ, ସେଇଟା ଯେକୌଣସି ବଡ଼ ଅର୍ଥନୀତି-ତ

ଏଇ ମୋର ଛୋଟ ଗୋଟାଏ ଟାନପୁରାର ଏକ ସୁର ଠିକ୍ କରିବାରେ ଯେତେ କାଗଜ ଓ ଚିନ୍ତା, ଭାବୁଛି ଆଜିକାଲି ଶୁଟିଂରେ ନୂଆ ପ୍ରତିଭା କେତେ ଫର୍ମ ଭରିବାକୁ ହୁଏ। ମୋର ଶିଷ୍ୟା ଏକା ହାତରେ ଭଜନ ଗାଏ ଆଉ ପ୍ରେକ୍ଟିସ୍ ରିପୋର୍ଟ ଲେଖେ, ତାକୁ ଦେଖି ମନେ ପଡେ ମେଡଲ ତ ବହୁତ ଦୂରର କଥା, ପ୍ରତିଦିନ ଏଇ ଛୋଟ ଜିନିଷର ସାଧନା ତ ସବୁଠୁ ବଡ ଶୋଟ।